अबोल मन

तुझ्या ओठांनी मला जे सांगितलं

ते कधी डोळ्यात दिसलंच नाही
आणि डोळ्यांनी जे सांगितलं
ते ओठांवर कधी आलंच नाही

असा कसा तु अबोल राहिलास
प्रत्येक रहस्य डोळ्यांनी बोललास
कोंडलेल्या भावनांना लपवत आलास
उमललेल्या प्रेमाला सुकवत आलास

सोबत असताना मौन राहिलास
प्रत्येक क्षण दुरूनच पाहिलास
जाताना फक्त एवढंच बोललास
सुखी रहा म्हणत हात सोडलास

@ प्रतिक्षा कांबळे (psb)

तुझं येणं…..तुझं जाणं

तुझं येणं…..तुझं जाणं (पाण्याचा प्रवाह)

तुझं येणं…तुझं जाणं
तुझं उंचावरून कोसळणं
उत्साहाने तुझं खळखळणं
चंचलते प्रमाणे तुझं उसळणं
मला लाजवतं माझं अडखळणं…..

तुझं संथपणे वाहणं
तुझं मध्येच उधळत येणं
तुझं आपमार्जिचे वागणं
मला लाजवतं माझं स्थिर राहणं…..

तुझं स्वतःच मार्ग शोधणं
तुझं डोंगर-माथ्यातील धावणं
तुझं वेळेप्रमाणे द्विभाजीत होणं
मला लाजवतं माझं संकुचित वागणं….

तुझं एखाद्याला जीवदान देणं
तुझं एखाद्याचे जिव घेणं
तुझं तुझ्याच मर्यादेत असणं
मला लाजवतं माझं अस्तित्व विसरणं…..

किती शिकायचं आहे तुझ्याकड़णं
तुझ्या सारखं आयुष्य जगणं
वेळेप्रमाणे उसळणं वेळेप्रमाणे थांबणं
उंचावरुन पडुन सुद्धा नव्याने वाहणं….

तुझं येणं….तुझं जाणं….
मला लाजवतं माझं जगणं…

@ प्रतिक्षा कांबळे (psb)

अंतयात्रा

संपला माझा जीवन प्रवास
माझी निघाली अंत्यात्रा
शेवटचं मला पहवायास
भरली सग्या- सोयऱ्यांची जत्रा

निरोप ऐकताच माझ्या जाण्याची
दर्शनास आली लोकं दूरदूरची
घर भरले बाहेरच्या गर्दीने
मला दिसेनासे माझ्या घरची

आक्रोश झाला मायेच्या माणसांचा
बांध फुटला अश्रृंच्या धरणाचा
ज्यांना ना ध्यास माझ्या जगण्याचा
त्यांना ही कंठ फुटला रडण्याचा

दह्या दुधाच्या अंघोळी नंतर
नटवला देह कोऱ्या वस्त्राने
सजविले फुलांनी अन् सुगंधी अत्तराने
शुभ्र शय्या रचविली मित्रांनी
अलगद उचलुन ठेवले आप्तेष्टांनी

थाटा-माटाची माझी मिरवणुक
चार खांदेकरी घेऊन निघाले
फुले पैसा अन् लाह्या उधळले
थाट पाहुन मला भरुन आले

सजली गादी चंदनाच्या लाकडाची
त्याच्यावर सोडली धार तुपाची
देऊनी दाह मज अग्निचा
केला मार्ग मोकळा मोक्षाचा

निघाली पाऊले परतीच्या वाटेला
गेले सारे सोडुन मज एकटयाला
हुंदका माझा गळ्यात दाटला
चिंता मज कोण पाहिल माझ्या घरटयाला

रिता झाला उंबरठा घराचा
तुटला ऋणानुबंध असंख्य मनाचा
वर्षो न वर्ष एकटक फिरवीत नजर
एकांती असे फ़ोटो माझा भिंतीवरचा

@ प्रतिक्षा कांबळे (psb)

शेवटची एक भेट

तुझी एक भेट सख्या
मला खुप काही देऊन गेली
ताटातुट जरी झाली तरी
एक नवे जिवन देऊन गेली

राग द्वेष मत्सर
सगळाच शांत झाला
डोळ्यातील अश्रुंवर
स्मितहास्याने मात केला

तुझ्या एका स्पर्शाने
आयुष्याचा आधार दिला
तुझ्या एका नजरेने
एक नवा दृष्टिकोन दिला

विचारांची मळभ दुर झाली
दोन मनांच्या संवादाने
जुळुनी आले काळीज
जे विस्कटले होते वादाने

जाता जाता देऊन गेलास
गुच्छ प्रेमळ आठवणींचे
पुरतील आयुष्यभरासाठी
एवढे दिलेस क्षण साठवणींचे

प्रतिक्षा कांबळे (psb)

कुठुन आणु तो गर्भ…

किती जपलंस तु मला
अगदी मी निर्माण होण्या आधी पासुन
जेव्हा मी पूर्णत्वाला देखील नव्हते आले
जपलेस मला अगदी तेव्हापासुन .

केवळ ‘मी’ हे जग बघावे म्हणुन
खुप काळजी घेतलीस गर्भात असताना
प्रसव यातना सहन केल्यास
मला ह्या जगात आणताना.

जेव्हा मला बोलताही येत नव्हते
तेव्हा माझी भाषा तुला कळायची
माझ्या येण्याची चाहुल येताच
तु मागे वळुन बघायची.

मला साधं खरचटलं तरीही
‘ईस’ निघायचं तुझ्या तोंडुन
मला बरं नसताना उशा शी
बसायचीस तुझी झोप मोडुन

आपल्याला जोडलेली नाळ
माझ्या जन्मताच कापली गेली
पण तो तर फक्त अवयव होता
नाळ आजही सोबत राहिली.

आज तु उतारवयात पोहचलीस
मी तुझ्यासाठी मोठी झाले
आणि तु माझ्यासाठी लहान झालीस

काळजात धस्स झालं माझ्या
जेव्हा डॉक्टर म्हणाले
“आईची काळजी घ्यावी लागेल”
तिला आता तुझी साथ लागेल.

मनात विचार आला
मला जपलंस गर्भात नऊ महिने
कुठलाही त्रास होऊ दिला नाहीस
जगात आल्यावर कोसळु दिले नाहीस

मी कुठुन आणु तो गर्भ
जिथे तुला जपुन ठेवता येईल
बाहेरच्या व्याधिपासुन
आई तुला लपवुन ठेवता येईल

सांग ना कुठुन आणु तो गर्भ…..

@ प्रतिक्षा कांबळे (psb)